Urodził się 20 kwietnia 1873 roku w Siemianowicach Śląskich w osadzie Sadzawka. Był politykiem i publicystą oraz polskim działaczem narodowy na Śląsku, jednym z czołowych przywódców Chrześcijańskiej Demokracji. Od 1901 objął redakcję Górnoślązaka w Katowicach. W działalności politycznej występował przeciwko germanizacyjnym posunięciom władz i partii Centrum. Głosił hasła nierozerwalnej łączności Górnoślązaków z narodem polskim oraz domagał się równouprawnienia narodowego Polaków. Wyraźnie deklarował się jako przeciwnik socjalizmu, opowiadając się jednocześnie za poprawą warunków materialnych robotników oraz demokratyzacją państwa pruskiego.
W latach 1903-1912 i 1918 był posłem do Reichstagu oraz pruskiego Landtagu (1903-1918). 25 października 1918r. wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zaboru pruskiego. Były to Prusy Królewskie, Gdańsk, Wielkopolska, część Prus Książęcych oraz Śląsk Górny i Średni. Po powstaniu niepodległej Polski przeniósł się do Poznania
W latach 1903-1912 i 1918 był posłem do Reichstagu oraz pruskiego Landtagu (1903-1918). 25 października 1918r. wystąpił w Reichstagu z głośnym żądaniem przyłączenia do państwa polskiego wszystkich ziem polskich zaboru pruskiego. Były to Prusy Królewskie, Gdańsk, Wielkopolska, część Prus Książęcych oraz Śląsk Górny i Średni. Po powstaniu niepodległej Polski przeniósł się do Poznania
Tu był jednym z organizatorów i przywódców Powstania Wielkopolskiego. W styczniu 1920r. mianowany przez rząd polski komisarzem plebiscytowym na Górnym Śląsku, kierował całością przygotowań organizacyjnych, propagandowych i politycznych. Jako przeciwnik polityki faktów dokonanych i rozstrzygnięć zbrojnych, sprawując funkcję faktycznego dyktatora trzeciego powstania śląskiego, po pierwszych sukcesach militarnych dał rozkaz wstrzymania działań zbrojnych i czekania na decyzję mocarstw Ententy. W latach 1922-1930 był posłem na Sejm związany z Chrześcijańską Demokracją. Od października do grudnia 1923r. był wicepremier w rządzie W. Witosa i jego doradca z ramienia ChD. Od 1924r. został wydawcą dzienników “Rzeczpospolita” i “Polonia”. Był zdecydowanym przeciwnikiem J. Piłsudskiego. Po zwycięstwie sanacji stał się obiektem licznych ataków z jego strony. W 1930r. został aresztowany i wraz z posłami Centrolewicy osadzony w twierdzy brzeskiej.
Od kwietnia 1935 na emigracji w Czechosłowacji. W 1936 wraz z I. Paderewskim, J. Hallerem i W. Witosem brał udział w rozmowach politycznych tzw. Frontu Morges. Jeden z organizatorów i pierwszy prezes Stronnictwa Pracy, powstałego w 1937 w wyniku połączenia Chadecji i Narodowej Partii Robotniczej. Po aneksji przez Niemcy Czechosłowacji wyjechał do Francji, lecz w obliczu groźby wybuchu wojny potajemnie wrócił do kraju. Został aresztowany na podstawie sankcji prokuratorskiej w kwietniu 1939, po trzech miesiącach został zwolniony z powodu ciężkiej choroby i wkrótce zmarł. Stało się to dokładnie 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie. Jego pogrzeb przekształcił się w wielką manifestację patriotyczną.
Od kwietnia 1935 na emigracji w Czechosłowacji. W 1936 wraz z I. Paderewskim, J. Hallerem i W. Witosem brał udział w rozmowach politycznych tzw. Frontu Morges. Jeden z organizatorów i pierwszy prezes Stronnictwa Pracy, powstałego w 1937 w wyniku połączenia Chadecji i Narodowej Partii Robotniczej. Po aneksji przez Niemcy Czechosłowacji wyjechał do Francji, lecz w obliczu groźby wybuchu wojny potajemnie wrócił do kraju. Został aresztowany na podstawie sankcji prokuratorskiej w kwietniu 1939, po trzech miesiącach został zwolniony z powodu ciężkiej choroby i wkrótce zmarł. Stało się to dokładnie 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie. Jego pogrzeb przekształcił się w wielką manifestację patriotyczną.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz